Een aantal maanden geleden deelden we in de nieuwsbrief over de zorgen in het gezin van onze blogschrijfster Jantine. Haar zoon Jidde (9) bleek ernstig ziek te zijn. Zo nu en dan krijgen we vragen hoe het nu met Jidde gaat. Juist deze week kreeg ik een prachtige boodschap van hem zelf te horen. In het ziekenhuis kreeg hij de gelegenheid om een liedje te maken. Het raakte ons hoe Jidde vertelt over zijn ziekte en over zijn vertrouwen op God.
Elise Pater
Elise Pater is getrouwd met Bart, moeder van vier en woont in Ede. Ze ziet ernaar uit dat gezinnen kleine kerkjes in de kerk mogen zijn, waardoor Gods Koninkrijk gebouwd wordt. Tot eer van Hem! Lees verder
Reacties
Verder lezen
‘Had je echt niet eerder thuis kunnen zijn?’ vraag ik aan mijn man. Vaak is er dan sprake van overmacht en loopt er iets uit waar hij zelf ook eigenlijk
Het is stil in de klas. Je hoort alleen af en toe wat geritsel van een pagina die wordt omgeslagen en het zachte krassen van stiften op papier. Gebogen hoofden,
Ik moet iets bekennen. Ik heb weleens heimwee. Heimwee naar onze verkeringstijd. En ik ben niet alleen, hij heeft het ook. Ik vraag het hem wel eens. Gewoon , zomaar
Het is niet te geloven. Al wéér is bijna het einde van dit jaar inzicht. Wat is het jaar voorbij gevlogen. De psalmist zegt het in Psalm 90 vers 10,
Ik merk het ineens overal om me heen. Verdeeldheid. We vinden allemaal iets. Van de lockdown. Van vaccineren. Van de aantallen bezoekers in de kerk en thuis. Van de overheid.
Eigenlijk zou je alles wel willen verklaren wat het leven biedt. Maar helaas kunnen we niet alles begrijpen wat er gebeurt. Zou dat ook niet Gods bedoeling zijn? Toch proberen
De zon stond stralend aan de hemel toen we het parkeerterrein bij ‘la Boca’ opreden. Het was nog vroeg, maar toch al heerlijk warm. Een paar uur later zou het
Ik plof op de bank neer. Uitgeput. In mijn eigen beleving heb ik vandaag nog vrijwel niets gedaan. Mijn drie kinderen hebben zichzelf aangekleed, hun boterhammen gesmeerd, ik heb ze
Eind april vieren we onze trouwdag. Dit jaar was dat alweer veertien jaar. Bijna elk jaar gaan we er even uit, samen. Soms was het een dagje, soms een nachtje
Mam, mogen we morgen naar de kerk?’ Het is een vraag waarover we vorig jaar om deze tijd onze wenkbrauwen gefronst zouden hebben. We vonden het heel gewoon om elke
Pas geleden las ik een post van een vrouw die schreef dat ze haar man graag onderdanig wil zijn en hem wil eren en volgen in haar huwelijk. ‘Wat mooi’,
Ik vind het pittig. Ik wijt het aan de laatste weken voor de zomervakantie, waarin we moe zijn en er allerlei verplichte nummers de agenda bezetten. Tussen de verjaardagen, contactavonden
Lieve Jidde,
Wat leer ik van jou !!
Je vertrouwen,dankbaar,tellen van zegeningen.
Door jou kan ik morgen met hoop naar het ziekenhuis. Want mijn borst moet eraf.Net als bij jou..in 1x alles anders.
Maar wij weten;
GOD VERANDERD NIET
Dikke knuffel voor jou
Bijzonder dat we zo een beetje met je mee mogen beleven waar je afgelopen tijd doorheen bent gegaan, Jidde! Knap gedaan!
Heel veel sterkte, kracht, moed en beterschap gewenst!
Zing maar veel, ook als het moeilijk is:
‘k Stel mijn vertrouwen op de Heer’, mijn God,
want in Zijn hand ligt heel mijn levenslot
Hem heb ik lief, Zijn vrede woont in mijn
‘k Zie naar Hem op en ik weet: Hij is mijn steeds nabij!