Soms verlang ik zó naar een rustig, ongestoord moment: een open Bijbel, een kop koffie, stilte in huis. Maar eerlijk is eerlijk: het leven met kinderen is vaak allesbehalve stil. Zeker omdat wij thuisonderwijs geven, heb ik altijd kinderen om me heen. Vaak dacht ik dat ik bijna geen stille tijd kon houden, omdat ik niet het perfecte moment vond. Stil werd het pas ’s avonds, maar dan was ik moe, en kon ik me niet goed concentreren op Gods Woord. Soms ontmoedigde me dat.

Maar juist hierin heb ik mogen leren dat stille tijd niet alleen iets is voor vroege ochtenden of perfecte omstandigheden, maar iets dat de hele dag mee kan gaan. In de drukte van het gezinsleven. Niet los van het moederschap, maar er middenin.

Een mandje dat met mij meereist

Een idee dat mij enorm heeft geholpen, komt van Nancy Campbell (Above Rubies). Door haar heb ik geleerd om stille tijd anders te zien als moeder: niet als een vast blok in de agenda dat koste wat het kost bewaakt moet worden (al is dat natuurlijk fijn als het lukt), maar als iets dat verweven mag zijn met mijn dagelijkse roeping als vrouw en moeder.

Ik heb daarom een stille-tijd-mandje. Dat mandje reist met mij mee: naar de woonkamer, het klaslokaal, de bank, de tuin. Telkens wanneer de kinderen fijn spelen, zelfstandig werken of lezen, pak ik het erbij.

Soms lees ik vijf minuten. Soms tien. Soms maar één vers. En weet je? Dat is toch waardevol. Zo’n vers kan de hele dag in je gedachten blijven en je laten overdenken.

Maar zijn lust is in des HEEREN wet, en hij overdenkt Zijn wet dag en nacht (Psalm 1:2).
Hoe lief heb ik Uw wet! Zij is mijn betrachting den gansen dag (Psalm 119:97).

Stille tijd midden in het moederschap

Johannes Calvijn schreef dat God ons niet roept weg uit onze dagelijkse taken, maar dat Hij ons juist daarin wil ontmoeten. Dat inzicht heeft mij geholpen: stille tijd staat niet tegenover het moederschap, maar mag er middenin plaatsvinden. Niet ondanks de zorg voor mijn kinderen, maar juist daarin.

Nancy Campbell schrijft veel over trouw zijn in de kleine dingen, over hoe God moeders ontmoet tussen was, broodjes en spelende kinderen. Dat hielp mij om de lat lager te leggen en tegelijk steeds weer te proberen om Zijn Woord te openen. Stille tijd hoeft niet groots of lang te zijn om waardevol te zijn.

Soms lees ik hetzelfde stukje meerdere keren op een dag, omdat ik word onderbroken of het niet afkrijg.

Maarten Luther schreef dat hij vaak korte gebeden bad, steeds opnieuw, omdat zijn gedachten afdwaalden of zijn dag hem inhaalde. Dat geeft rust: je mag steeds opnieuw beginnen. Juist dat herhalen maakt dat het Woord blijft hangen, corrigeert, bemoedigt en met je meegaat.

Steeds bij de hand

Door steeds dezelfde Bijbel en boeken bij de hand te hebben, hoef ik niet te zoeken of te twijfelen. Het mandje verlaagt de drempel om te beginnen. Vaak merk ik: als ik begin, wil de Heere dat ook zegenen, en spelen de kinderen soms een hele tijd rustig.

De puriteinen spraken over heilige gewoonten: kleine, vaste momenten waarin het Woord steeds weer open mag gaan.

Doch Hij antwoordende zeide: Er is geschreven: De mens zal bij brood alleen niet leven, maar bij alle woord dat door den mond Gods uitgaat (Mattheüs 4:4).

Stille tijd staat niet los van het moederschap. Als het goed is, voedt het mij juist om liefdevoller, geduldiger en rustiger aanwezig te zijn bij mijn kinderen.

Een stille getuigenis voor je kinderen

Wat ik hier ook heel mooi aan vind, is dat mijn kinderen dit zien. Terwijl ik eerst dacht dat stille tijd het beste was als zij nog sliepen, zien ze nu mama de Bijbel pakken. Ze zien dat lezen bij het leven hoort, zonder uitleg of lesmoment.

Regelmatig laat ik hen ook zelf hun Bijbel pakken en lezen. Voor de jongste pak ik een kartonnen boekje met een Bijbelverhaal van Laura Zwoferink. Soms is het heerlijk stil voor vijftien minuten, andere dagen maar vijf minuten. Toch zijn dit waardevolle momenten. Na deze ‘stille tijd’ mogen ze delen wat ze gelezen hebben, en ontstaan soms mooie gesprekken rondom Gods Woord.

Geen perfectie

Elke levensfase vraagt iets anders. Met jonge kinderen ziet stille tijd er anders uit dan in rustigere jaren. Maar de Heere vraagt geen perfect schema, maar een toegewijd hart. Dan mogen we ons hart onderzoeken, of we hetzelfde verlangen hebben dat David had:

O God, Gij zijt mijn God, ik zoek U in den dageraad; mijn ziel dorst naar U, mijn vlees verlangt naar U, in een land dor en mat, zonder water (Psalm 63:2).

Als dat verlangen in ons hart leeft, openen we steeds weer Gods Woord, ook al is het maar voor even. Soms is stille tijd een gelezen vers, soms een gebed tussen de boterhammen, soms alleen een fluistering: Heere, help mij.

Dit mandje is zeker geen oplossing voor alles. Soms reist mijn telefoon nog vaker met mij mee dan mijn mandje, en moet ik bewust mijn telefoon wegleggen en het mandje oppakken. Maar Gods Woord brengt zoveel meer dan vijf minuten scrollen. Er is zoveel wijsheid en leven in de Bijbel.

Als het mandje mee mag reizen, de dag door, wordt het Woord een lamp voor mijn voet en een licht voor mijn pad.

Uw woord is een lamp voor mijn voet en een licht voor mijn pad (Psalm 119:105).

Wat zit er in mijn stille-tijd-mandje?

• Mijn Bijbel
  Liefst een Bijbel met uitleg, met kanttekeningen of een studiebijbel, zodat je gemakkelijk de betekenis kan opzoeken van het vers wat je leest. Meerdere Bijbels kan natuurlijk ook.
• Een notitieboekje
  Voor korte gedachten, een gebed, een vers dat raakt, of iets dat je graag wilt onthouden.
• Opbouwende boeken
  Bijvoorbeeld over Bijbels opvoeden, puriteinen, reformatoren of andere betrouwbare schrijvers. Wat ook veel vrouwen helpt: een Moeskruid bijbelstudieboekje. In deze bijbelstudies krijg je elke dag van de week een paar vragen bij een bijbelgedeelte.
• Een pen, potlood en markeerstift
  Zodat je altijd iets op kunt schrijven, en markeren als een bepaalde tekst of stukje uit een boek je aanspreekt.
• Eventueel een psalm- of liedboek
  Soms is zingen of neuriën net zo voedend als lezen.