De goedlachse, 43-jarige Laura lijkt nauwelijks op de man met baard die me op de foto aanstaart. De blik in de ogen is gedeprimeerd, ontheemd. En dat is precies zoals Laura zich voelde in de negen jaar dat ze als transgender leefde. “Hoeveel aanpassingen ik ook aan mijn lichaam deed, ik werd nooit een man. Toen dat besef eenmaal doordrong, was ik verbijsterd.” Laura deelt met ons haar levensverhaal. Een verhaal over moederschap, afdwalen en de genade van God.
Vervreemding
Het verhaal van Laura’s jeugd is geen vrolijk verhaal. Haar moeder rouwt om het verlies van twee kindjes, voor de geboorte van Laura – beide jongetjes. Altijd heeft Laura het gevoel dat ze teveel is en dat haar moeder meer om haar broer geeft dan om haar. “Ik ging geloven dat mijn moeder me niet wilde. Dat was niet waar, maar als kind trok ik ongemerkt die conclusie. Dat ik nooit een meisje had moeten zijn.” Ze trekt steeds meer naar jongens toe en gaat op school met jongens om. “Ik wilde geen meisje zijn, ik voelde me steeds meer een jongen.” Op 9-jarige leeftijd wordt Laura seksueel misbruikt door een dertienjarige vriend van haar broer. Haar leven komt in een neerwaartse spiraal terecht en haar tienertijd draait om vicieuze cirkel van drank, seks en drugs. “Ik was bereid om een meisje te zijn, als ik dan maar door een jongen bemind zou worden.” Maar geen enkele relatie houdt stand en seks blijkt haar geen vrede te brengen. Steeds meer gaat ze zich als man kleden en als man gedragen. Op 24-jarige leeftijd ontdekt ze de mogelijkheid van gendertransitie. “Ik veranderde mijn naam in Jake en begon hormonen te gebruiken. Bij elke mijlpaal voelde ik me zó gelukkig. Mijn stem werd zwaarder, ik kreeg baardgroei en uiteindelijk nam ik de stap om mijn baarmoeder, eierstokken en borsten te laten verwijderen.” Intussen krijgt ze een relatie met een man die transitie is gegaan naar vrouw. Ze houdt van hem en voelt zich voor het eerst van haar leven echt gekend en geliefd.
Het contact met haar ouders verloopt in deze jaren moeizaam. “Mijn moeder bleef me Laura noemen en me als vrouw aanspreken. Ik vond dat verschrikkelijk. Achteraf zie ik hoe goed het voor me was. Doordat mijn moeder me Laura bleef noemen, bleef ik in contact met de waarheid. Maar ik haatte haar erom.” Inmiddels is ze ver gekomen in het medische traject. Operaties om haar mannelijke geslachtskenmerken te geven, zijn geen optie. “Het blijft onecht en het kostte duizenden euro’s. Ik had al veel geld van mijn ouders gebruikt voor de behandelingen en operaties tot nu toe. Ik had simpelweg geen geld meer voor de laatste stap.” Voor Laura is het belangrijk dat mensen op haar werk niet weten dat ze transgender is. Als dat ontdekt is, verandert ze zelfs zo snel mogelijk van baan. “Alles in mij wilde man zijn. Ik wilde niet dat mensen wisten dat ik als vrouw geboren was. Dat maakte me voortdurend oplettend. Hoe moet ik reageren? Wat moet ik zeggen of doen om ervoor te zorgen dat niemand erachter komt? Dat was uitputtend.” Ze moet erkennen dat haar transitie haar gevoelens van genderdysforie niet heeft opgelost. “Zo lang ik bezig was in het traject kon ik de mijlpalen vieren. Maar nu ik eenmaal zo ver gekomen was, bleek ik net zo ongelukkig te zijn als daarvoor. Ik was geen man geworden. Mijn DNA was onveranderlijk. Het maakte me depressief.”
De weg terug
Door allerlei omstandigheden komt Laura na jaren in contact met rechtse denkers én met de Bijbel. “Mijn vriend en ik waren onder de indruk van dr. Piper, een rechtse wetenschapper, die wekelijkse podcasts maakte over allerlei maatschappelijke onderwerpen. We herkenden ons in zijn gedachtegoed. Dat maakte ons in de LHBTI-cultuur outsiders, want als transgender is het logisch dat je links bent.” Haar moeder vraagt haar om een website te maken voor haar bijbelkring. Laura stemt toe, omdat ze het geld nodig heeft dat haar moeder ervoor aanbiedt. Als ze de teksten voor de website leest, is ze geschokt. Het gaat voortdurend over een liefdevolle en trouwe God. De Heere gebruikt dit om haar terug te brengen tot Hem. “Ik ontdekte hoe verloren ik was, maar ook dat er vergeving en genade is.” Aanvankelijk denkt ze nog dat ze als man ‘een man van God’ kan zijn. Ze doet haar uiterste best om zichzelf daarvan te overtuigen. Tegelijk leest ze veel in de Bijbel en merkt ze dat haar gedachten veranderd worden. “Op een dag sprak ik met mijn moeder over haar bijbelstudie over Gods rechterstoel. Het was alsof God die avond tegen me zei: “Als je eenmaal voor Mijn troon staat, wat zal dan je naam zijn? Hoe zal Ik je noemen?” Het was me direct volledig duidelijk dat mijn naam dan Laura zou zijn. Want dat was hoe Hij mij gemaakt had.”
Eind goed, al goed dus? “De weg terug was een moeilijke weg. De eerste keer dat ik met mijn nieuwe dameskleding voor de spiegel stond heb ik gehuild. Ik rouwde om het verlies van mijn ideaal om een man te zijn. En ik rouwde om wat ik met mijn lichaam gedaan had. Ik had het onherstelbaar verminkt.” Glimlachend kijkt ze naar haar echtgenoot, die naast haar zit. “God heeft me gezegend met een liefdevolle man die van me houdt zoals ik ben. Maar na ons huwelijk heb ik zoveel verdriet gekregen omdat ik nooit kinderen zou kunnen krijgen. Het is een verlangen dat diep in bijna elke vrouw zit, zeker als ze getrouwd zit. En ik heb er zelf voor gezorgd dat dit nooit mogelijk zal zijn.” Toch ziet ze, terugkijkend, vooral Gods trouw en liefde voor haar. “Hij liet mij nooit los. Later hoorde ik dat vrouwen van mijn moeders bijbelkring al die jaren voor mij zijn blijven bidden. Hij heeft steeds Zijn oog op mij gehad, hoever ik ook bij hem vandaan dwaalde. Dit is niet mijn verhaal, maar Zijn verhaal.”
Vorming en opvoeding
Wat hebben meisjes nodig van hun moeder? Laura glimlacht. “Ik kan delen wat ik zelf gemist heb in mijn jeugd. Dat heeft bij mij invloed gehad op mijn genderdysforie. Dus luister naar je kind. Laat merken dat haar gevoelens er mogen zijn. Geef heel veel liefde. Maar tegelijk kun je dan als ouder het gevoel hebben dat het allemaal van jou afhangt en dat is niet zo.” Laura’s man vult aan: “Wij spreken ouders die ons vragen: ‘Wat heb ik verkeerd gedaan?’ Weet je, je zult nooit de ouders zijn die je kind nodig heeft. We falen allemaal in al onze relaties.” Laura vult aan: “En ja, misschien waren er dingen die mijn ouders, achteraf gezien, beter anders hadden kunnen doen. Maar zelfs al waren ze zonder gebreken geweest, dan is het niet gezegd dat ik als een gelukkige vrouw was opgegroeid. Wat de keuzes betreft die ik gemaakt heb, daarvoor ben ik zelf honderd procent verantwoordelijk, hoe de omstandigheden ook waren. Besef dus dat je kind niet afhankelijk is van jouw functioneren als ouder. Je allerbelangrijkste taak is dat je je kind in liefde tot Jezus leidt. Hij zorgt, wat er ook gebeurt.”
“We leven niet meer in de hof van Eden. Soms vergeten we dat. Ik denk dat het belangrijk is om dat ook aan je kinderen te leren. Sinds de zondeval is er gebrokenheid in deze wereld. Voor de een is dat een chronische ziekte, voor de ander een psychische aandoening. Bij mij kwam dat tot uiting in genderdysforie. Het veranderen van je lichaam is niet de juiste oplossing. Gevoelens zijn belangrijk en moeten erkend worden. Maar dat betekent niet dat ze ook altijd de juiste richting wijzen. Je zoon of dochter heeft het nodig om dat te leren. Je gevoel is een signaal, maar biedt niet perse de juiste oplossing.” Wat de oplossing dan wel is? “Leer je kinderen vanaf dat ze jong zijn om in alles de Heere om raad te vragen. Zoek samen troost bij Hem. Vraag Hem om wijsheid als je dat nodig hebt. Laat zien wat het betekent om op Hem te vertrouwen in alle dingen. Praat samen veel over Wie Hij is. Laat de controle los en geef het over aan Hem. Dat voorbeeld is het beste wat je je kind kunt geven.”
Wat zegt het verhaal van Laura over andere mensen met genderdysforie? “Dit is mijn verhaal. Mijn levensverhaal is geen blauwdruk voor het leven van anderen. Wat mijn verhaal laat zien, is dat God machtig is boven bidden en denken. Ik had Zijn ingrijpen in mijn leven nooit bedacht en gewild. Maar Hij gaat Zijn eigen weg en ik kan niet anders zeggen dat die weg oneindig goed is. Nu heb ik vrede gevonden.”
Het gesprek met Laura was veel uitgebreider dan past in een blogartikel. Met dit artikel willen we graag het bijzondere verhaal van Gods genade en almacht in het leven van Laura delen. Zoals zij zelf zegt: haar verhaal is geen blauwdruk voor het leven van anderen. We kennen verhalen over de worstelingen met genderdysforie vanaf jonge leeftijd, waarin geen uitweg lijkt, ook in onze kerkelijke gemeenten. Laura’s verhaal laat ook zien dat niet alle problematiek wordt veroorzaakt door beïnvloeding van ‘buitenaf’. Het kan er ook van jongsaf aan al zijn. Genderdysforie heeft soms een aanwijsbare oorzaak en soms ook niet. Binnen de kerk kan er sprake zijn van veroordeling en uitsluiting. Zo zou het nooit mogen zijn! We vragen je om gebed en een open hart voor deze kinderen, jongeren en volwassenen.
