De tijd begint te dringen. Nog twee weken en dan wordt het schooljaar afgerond. Dan breekt de vakantie aan en is het basisschooltijdperk voorbij. Wij moeten een keuze maken, maar ik heb nog steeds geen antwoord op de vraag: geven wij onze dochter wel of geen smartphone?

Ik ben bang dat ik haar straks, terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil, toch een telefoon geef omdat ik niet wil dat ze buiten de boot valt. Tegelijkertijd vind ik dat geen goed argument om zo’n beslissing op te baseren. Aan de andere kant vraag ik me ook af of het het beste is om haar helemaal af te schermen.

Vorig jaar leek een telefoon voor onze zoon met alleen WhatsApp en zeer beperkte schermtijd een goede optie. Een jaar later baal ik van de open kanalen en van berichten en beelden die maar één keer te zien zijn. Het blijkt allemaal een stuk minder eenvoudig dan het in eerste instantie leek.

WhatsApp was ooit een leuk en vrij onschuldig middel om berichtjes te sturen, foto’s te delen en contact te houden met oud-klasgenoten. Dit is het echter al lang niet meer. Je kunt verdwalen in allerlei kanalen die je kunt volgen en er zijn open groepen die iedereen kan aanmaken en waar iedereen zich bij kan aansluiten. De ontwikkelingen gaan allemaal zo snel dat ik het niet meer bij kan houden.

Er zijn mensen die vóór zijn en mensen die tegen zijn als het gaat om het geven van een smartphone aan tieners. Voorstanders vinden dat iedereen het zelf moet weten en zeggen: “Doe wat bij je past.” Twijfelaars of tegenstanders pleiten er juist voor om elkaar op te zoeken en het samen te doen. Bij ons op school werd er een avond georganiseerd naar aanleiding van het boek Smartphone vrij opvoeden. Ik vond het een mooi initiatief! Ik ontmoette daar ouders die zich zorgen maken, zoekend zijn en andere ouders opzoeken.

Op deze avond hoorde ik een moeder zeggen: “Mijn zus gaf geen telefoon aan haar kinderen. Ik vond dat wat overdreven, maar als ik zie wat een hardwerkende en mooie mensen haar kinderen zijn geworden, ben ik bereid om ervoor te gaan.”

Een andere moeder vertelde over hoe ze samen met haar dochter de appjes stuurt en de filmpjes bekijkt die haar dochter kijkt. Hier gaan ze samen over in gesprek. “Liever geven en het samendoen, dan dat ze het stiekem gaat doen en ik geen idee heb wat ze doet”, was haar mening.

Kan ik nu een andere keuze maken?
Bij mij rijst ook de vraag of je per kind een andere keuze kunt maken. Ik ontmoette ouders bij wie er drie jaar zit tussen het ene en het volgende kind dat naar de middelbare school gaat. Zij maken nu andere keuzes. “Ik kan een soort nieuwe start maken,” zei iemand. Een ander zei: “Één ding weet ik zeker: dát niet meer.”

Een andere moeder zei: “Ik gaf mijn dochter op haar veertiende een smartphone. Uiteindelijk gebeurde er toen precies hetzelfde als dat ik het op haar twaalfde gegeven zou hebben. Alleen heb ik haar wel twee jaar extra gegeven om creatief bezig te zijn en buiten te spelen.”

Onze oudste zit in de eerste klas van het voortgezet onderwijs en in de klas zie ik alle varianten: wel een smartphone, geen smartphone, oude Nokia’s, telefoons zonder enige beperking, telefoons met beperkte mogelijkheden en schermtijd en ga zo maar door.

Hoe doen jullie dit?
Zien jullie door de bomen het bos nog? Zoveel hoofden, zoveel zinnen, zoveel meningen. Ben jij ook bang uiteindelijk mee te gaan met de groep? Wil je eigenlijk nee doen, maar geef je toch toe omdat iedereen het doet? Weet jij wat hierin écht goed is voor je kind?

Je hoort verhalen, leest boeken over wat de smartphone doet met onze tieners. Met hun brein, hun zelfbeeld en hun hele zijn. Je hoort en leest de reacties op boeken zoals Generatie angststoornis en Smartphone vrij opvoeden. Als je die boeken leest, zou je je kind bijna geen telefoon meer durven geven. Misschien zijn jouw kinderen nog jong en heb je je hoop gevestigd op de tendens die ontstaat. De kritische toon die steeds meer klinkt. Landen die leeftijdsgrenzen trekken als het om smartphones gaat. Dat lijken lichtpuntjes, sprankjes hoop te zijn dat we misschien samen een andere richting op kunnen gaan.

De Bijbel
En toch… ik mis iets.

We hebben het vooral over hoe goed of hoe slecht een smartphone is voor ons kind op sociaal-emotioneel gebied. Over hun nog niet volgroeide brein. Over de gevolgen voor hun zelfbeeld, slaap, concentratie, gewicht, bijziendheid en de toename van depressieve klachten. Dat zijn belangrijke vragen.

Maar heeft die telefoon ook iets te maken met het geestelijke welzijn van onze kinderen? Heeft de Bijbel hierin nog iets te zeggen? Spelen geloof en bijbelse waarden en normen ook een rol in de keuze die wij maken voor onze kinderen? Dan merk ik dat de vraag voor of tegen een smartphone de lading opeens niet meer dekt. Het gaat dan om iets diepers. Ik begon deze week in het boek Burger van drie werelden van Henrieke Hoogendijk. Een aanrader! Het is nog lang niet uit, maar ik ben dankbaar voor dit boek. Echt lezenswaardig! Ze begint haar boek met de woorden: “We leven in donkere tijden. We leven in hoopvolle tijden. De online wereld is een wereld vol zonden. De online wereld maakt prachtige dingen mogelijk. Ergens tussen deze uitspraken verhoudt zich de zoektocht naar christelijke wijsheid als het gaat over ons mediagebruik.”

Die woorden raakten mij. Want dát is waar ik naar op zoek ben: christelijke wijsheid. Niet alleen de vraag of een smartphone verstandig of onverstandig is, maar vooral welke waarden en normen richting geven aan de keuzes die wij als ouders maken.

Nog steeds ben ik er niet uit. Gelukkig heb ik nog even. We bidden om wijsheid en proberen zoekend onze weg te vinden.

Ik ben benieuwd: hoe maken jullie hierin een keuze? En welke overwegingen wegen voor jullie het zwaarst?