Volgende week vieren we zijn halfjaardag. Niet groots hoor, maar ik benoem het, schiet wat extra foto’s en sta er bewust even bij stil. Wat is het snel gegaan! Dat kleine mini-mensje is inmiddels al een flinke baby, die om het hardst kan schaterlachen naar zijn vader en om aandacht vraagt van zijn zussen.

Regelmatig denk ik terug aan een jaar geleden. Dit was de maand waarin we het grote nieuws deelden. Allereerst met onze drie meiden. Een moment om nooit te vergeten. Die pure vreugde op hun gezichten te lezen. De een schoot in de lach, de ander veegde wat vreugdetranen weg en van de derde kreeg ik een dikke knuffel. Ze hadden het niet verwacht, maar wat waren ze blij! 

En toen kwamen die maanden waarin we elke week met elkaar de groei van ons kleintje volgden. Wat een vreugde om dit als gezin te mogen beleven. En tegelijk vonden we het ook spannender dan bij de andere kinderen. Misschien omdat het onze vierde is of wellicht ook omdat de laatste zwangerschap alweer zeven jaar geleden was. Maar ook omdat we de kwetsbaarheid weer voelden van het leven wat in mij groeide en evengoed de kwetsbaarheid van mijn eigen leven nu er weer een bevalling wachtte. Bij elk positief bericht was de verwondering groter. Alles was goed. 

De bevalling, middels een geplande keizersnede, en de eerste weken na de geboorte waren intensief, maar ook weer heel bijzonder. We hebben heel veel met hem gezeten. Gewoon vastgehouden in onze armen. Heerlijk, dat kleine lijfje dicht tegen je aan. Dan kun je veel hebben, ook die gebroken nachten. Deze periode gaf veel tijd om na te denken. 

Kwetsbaar
En nu zijn de eerste zes maanden achter de rug. Wat hebben we veel gekregen! Ons mannetje brengt zoveel vreugde in ons gezin. Ik was een beetje vergeten hoe je hart soms helemaal kan overlopen van liefde voor zo’n klein baby’tje. Ik zie het ook bij zijn zussen. Hij krijgt weinig kans om te huilen, er is altijd wel iemand die hem dan graag even op schoot neemt. Eerlijk gezegd geniet ik stiekem best van de momenten waarop ik hem even voor mezelf heb. Als ‘s morgens de drie meiden naar school zijn, hij lekker is gebadderd, zijn zachte haartjes helemaal naar Zwitsal geuren en ik hem voed. Juist dan ervaar ik vaak opnieuw die kwetsbaarheid. Ja, het gaat allemaal heel goed en het is echt een wolk van een baby. En met onze andere kinderen mag ook alles heel goed gaan. Maar toch is alles zo relatief. Zo kwetsbaar. 

Zorgelijke toekomst
Wat leven we in bijzondere tijden. De wereld verandert razendsnel. Ik kan het echt niet meer bijbenen, al dat wereldnieuws. Voor mijn eigen welzijn doseer ik het nieuws en kies ik heel bewust via welke kanalen ik het tot me neem, maar het beangstigt me soms wel. Al die onrust, oorlogen, geweld, polarisatie en alle andere ontwikkelingen. Laatst hadden we een ouderavond van onze basisschool over AI. Weer iets wat zo snel gaat, alles nog meer zal veranderen en onze kinderen hoe dan ook beïnvloedt.

En als ik daar dan zit, met ons lieve kindje in mijn armen, kan mijn hart heel zwaar worden als ik denk aan de wereld waarin hij en onze andere kinderen opgroeien. Hoe zal alles zijn als hij volwassen is? Hoe moet het allemaal verder? Hoe zullen ze ooit staande blijven in een wereld die zo aan hen trekt en waar alles zo duister lijkt? 

Er zijn genoeg mensen in ons land die er bewust voor kiezen om geen kinderen te ‘nemen’, zoals dat dan uitgedrukt wordt. Vanwege de dreigingen, klimaatproblematiek en weinig toekomstperspectief. En al zeker geen vier kinderen. Als ik heel eerlijk ben, kan ik die gedachtegang soms echt wel een stukje volgen. Wie is bekwaam om kinderen in deze tijd op te voeden? En hoe houden we al die ontwikkelingen buiten de deur? Is dat überhaupt wel mogelijk? Maar als deze gedachten opkomen, weet ik ook dat het hoog tijd is om niet naar beneden, maar omhoog te kijken. 

Toegift
Toen we vertelden dat we weer een kindje mochten verwachten, kregen we daar best veel reacties op. Mensen vroegen of het een ‘verrassing’ was. En of we erg aan het idee moesten wennen. Soms antwoordde ik eerlijk. Nee, geen verrassing, wel veel verwondering dat we het opnieuw kregen. En wennen? Nou ja, dat ging ook weer heel snel. Soms vertelde ik iets meer. Over het uitzien, maar ook over de periode dat we echt onze handen helemaal vol hadden aan ons drietal. Over het verlangen dat weer groeide. Over de gebeden om wijsheid en de verhoring. Ik zal de dag niet snel vergeten. Ik had het vermoeden, maar kon het ook niet echt geloven. Die morgen lazen we samen het stukje dat voor die datum aan de beurt was. ‘Ziet de kinderen zijn een erfdeel des HEEREN; des buiks vrucht is een beloning.’ (Psalm 127:3) Ik had eigenlijk geen test meer nodig. 

Is het je ook weleens opgevallen dat er in de Bijbel altijd gesproken wordt over kinderen als een zegen? Nooit als een last of als ‘druk’ en ‘veel’, maar als een onverdiende gave. Ons zoontje scheelt bijna zeven jaar met de zus boven hem. Mensen schreven op kaartjes: Gefeliciteerd met jullie nakomertje. Nog mooier vond ik het toen iemand opmerkte: Geen nakomertje, maar een toegift. En zo ervaren we het ook. Een toegift. Door de Schepper aan ons gegeven. En net als onze andere kinderen en elk kind dat mag groeien in de moederschoot, gewild en bedacht door onze Schepper. 

Gewild
Wat een troost is het om dat te weten. De Heere wilde dat dit kind nog aan ons gezin zou worden toegevoegd. Dat de kinderen die we hebben ontvangen geboren zouden worden. Hij wist er al van af. En zou de Heere dan ook niet voor Zijn eigen schepping zorgdragen? Voor de kinderen die we uit Zijn Hand hebben ontvangen? Voor de kinderen die Zijn Naam op hun voorhoofd mogen dragen? Dat geeft toekomstperspectief. Heb je veel kinderen? Dan mag je extra veel verwachting van Hem hebben. Want er staan ook veel beloften voor het nageslacht, waarin de Heere werken wil. 

De onbekende toekomst, mogen we met vertrouwen tegemoet zien. Het is Pasen geweest. De Heere Jezus leeft. Hij heeft de dood overwonnen om ouders met hun kinderen, verloren in schuld, dood door de zonden, tot leven te wekken. 

Er is een prachtig eenvoudig Paaslied. En als ik dan ‘mijn momentje’ met onze baby heb, zing ik het zachtjes voor hem en voor mezelf. 

Because He lives,
I can face tomorrow!
Because He lives,
All fear is gone.
Because I know
He holds the future,
And life is worth the living,
Just because He lives!

How sweet to hold
A newborn baby,
And feel the pride
And joy he brings;
But greater still
The calm assurance:
This child can face
Uncertain days because He Lives!