Je ziet de beelden op het nieuws. Het vuur, de mensen op de straten, de emoties, het geschreeuw, boosheid, angst en wanhoop. De oorverdovende stilte in het Westen. Het afwezig zijn van de verontwaardiging. Wat een enorm drama vindt er plaats in Iran.
De Ranglijst Christenvervolging viel afgelopen week weer op de mat. Lijkt het zo of wordt de lijst elk jaar roder?
We lezen het afschuwelijke verhaal van zoveel meisjes die misbruikt werden door een man, de vader van hun vriendinnetje.
Je houdt je hart vast als je kijkt naar de president van Amerika, die lijkt de denken dat hij alles kan doen en neemt wat hij hebben wil.
Je hoort nieuws over experts die denken dat de grootste wereldcrisis in tijden voor de deur staat.
De eerste ruzies zijn misschien alweer geweest in je gezin of huwelijk.
Het buitelt en buitelt maar over elkaar heen.

Je voelt de verkoelde liefde. Je ziet de waarheid struikelen op de straten. De kilte dringt door. En dan is het nieuwe jaar nog maar twee weken oud…

Zie jij tegen het komende jaar op, omdat je de wereld spannend vindt? Zijn er zorgen om je kinderen? Is de zorg voor je ouders zwaar? Heb je verdriet als je kijkt naar iemand in je familie? Maak je je zorgen of je huwelijk het dit jaar gaat redden? Het kan je overspoelen soms.

Hoe moeten we deze wereld door met onze kinderen? Hoe houden we ons hart gericht op het goede? Op de Goedheid zelf? Hoe blijft mijn huis een huis vol van liefde, geloof en hoop? Te midden van alles? Hoe kunnen we als gezin, als moeder, een veilige haven zijn voor mensen om je heen? Verlang jij er niet naar om zo’n plek te zijn op deze aarde?

Psalm 1

Als je Psalm 1 leest zie je twee beelden van mensen, metaforen. Als je je ogen dicht doet zie je het voor je.

Een rivier, stromend, levend water. Langs de kant groeit gras, de mooiste bloemen en enkele bomen. Fris, groen blad. De mooiste vruchten hangen er aan. Als ik kijk naar hoe het zonlicht speelt op de bladeren en er tientallen kleuren groen te voorschijn komen, heeft het iets prachtigs. Stevig,stabiel, sterk. Zo zou ik willen zijn! Voor mijn man, voor ons gezin. In onze familie. Temidden van deze wereld. Groen, fris, vruchtdragend (op zijn tijd). “Te hoog gegrepen”, denk je misschien. Zou je denken?

Er is nog een beeld. Een beeld van kaf in de wind. Kaf is de buitenkant van de graankorrel. Afval. In gedachten zie je de boer met de korrels op zijn zeef. Hij gooit het omhoog en het kaf vervliegt, verdwijnt, is niet meer terug te vinden. In de tijd van de oogst hingen er enorme stofwolken boven de akkers. Een beeld van een ‘kafachtig’ bestaan. Het ziet er indrukwekkend uit, groots, veel.  Maar het is vluchtig, niets, wat blijft er over als het stof is neergedaald? Dat kaf waait alle kanten op. Geen anker, geen houvast. Meevliegen met meningen, angsten, gevoelens, politiek, verwachtingen van anderen en van jezelf.

Roept dit een verlangen op? Het is niet onmogelijk. In de Bijbel staat dit niet om er vervolgens achter te zetten dat het niet mogelijk is.

Dit nieuwe jaar mag je een stabiel mens zijn, geankerd. Niet in jezelf, niet in wat je zélf leerde, niet in de dingen die jij je eigen hebt gemaakt om op de been te blijven. Geworteld buiten jezelf! Diep geworteld, uitgestrekt naar water, dat opzuigend, voortdurend, zodat het water tot in de kruin aanwezig is. Die wortels zijn minstens zo groot als het deel van de boom wat boven de grond groeit, al zijn ze niet zichtbaar. Onder de zwarte aarde, daar waar mensen niet kunnen kijken. Die uitstrekkende wortels, in de ochtend op je knieën, biddend door de dag heen, ‘s avonds je hoofd buigend voor de Allerhoogste God, dat zien mensen niet. Blijf dichtbij de waterbeken, het stromende water. Dicht bij de Heere blijven dus.

Vrucht dragen

Dan zul je vrucht dragen staat hier. Geen vruchten máken. Je hoeft ze alleen maar te drágen. En vruchten zijn voor anderen. Je man, je kinderen, je familie, de gemeente, de mensen in de straat. Als je het laatste vers van psalm 1 leest gaat je hart toch branden? De Heere kent de weg die jij gaat.

Durf je dan het nieuwe jaar in met verwachting? Niet omdat het leven er mooi uitziet. Niet omdat de toekomst zoveel te bieden heeft op deze aarde. Maar omdat God een God is die doet wat Hij zegt!  Die beloften geeft en ze vervult. Omdat je niet alleen hoeft. Omdat je jouw anker buiten je eigen leven mag gooien.

Ik wens je van harte toe, dat je dit nieuwe jaar mag zijn als een boom, geplant aan waterbeken, die vrucht draagt op zijn tijd. Temidden van alle fijne, goede én moeilijke dingen. Tot zegen voor jezelf, je gezin en anderen. God wil het geven!