Een traditie die ik altijd erg gewaardeerd heb in het gezin waar ik ben opgegroeid is natafelen. Je kent het misschien wel. Als de maaltijd voorbij is, een half uurtje blijven zitten om nog wat te kletsen. Er werden bakjes koffie gezet, thee gedronken en ondertussen de diepste gesprekken gevoerd met de vaat nog tussen ons in.

Nu wij een eigen gezin hebben, zetten wij deze traditie op onze eigen manier voort. Het begon als de oplossing voor het eindeloos langzame eten van onze middelste. Rafaëls eten moet eerst afkoelen tot het koud is, dan neemt hij zelf uitgebreid de tijd om een klein deel in zijn maag te krijgen en tot slot wordt het grootste deel aan hem gevoerd. Grace daarentegen eet haar bord sneller leeg dan haar vader. Je snapt dat er dus wel een minuut of twintig zit tussen het klaar zijn met eten van deze twee.

En zo ontstond er een nieuwe traditie. Wij spelen een spelletje tijdens het eten. We maken woordenslangen, leggen elkaar dilemma’s voor of bedenken de moeilijkste raadsels voor elkaar.

Tijdens het tienminutengesprek op school werd ik herinnerd aan de waarde van deze kleine momenten aan tafel. Heel veel onderwerpen die ter sprake kwamen in deze gesprekken, wist ik van onze kinderen door de momenten aan tafel. Ik wist dat Rafaël ineens geïnteresseerd was in letters, omdat hij altijd de woordenslang wil maken en daar heel goed in is. Ik wist dat Grace school nooit saai vindt, omdat ze deze optie echt nooit kiest bij een dilemma. En als ik iets niet weet? Dan leg ik de volgende dag een mooi dilemma bij hen neer en leer ik onze kinderen weer een stukje beter kennen.

Misschien zijn die kleine momenten aan tafel wel belangrijker dan we denken. Juist als we onze telefoon wegleggen, niet meteen opspringen om de keuken op te ruimen en even echt naar elkaar luisteren. Juist dan leren we onze kinderen kennen. Niet alleen hoe hun dag was, maar ook wat hen bezighoudt, waar ze van dromen en waar ze tegenaan lopen.

En ja, wij doen allemaal mee. Natuurlijk kan onze jongste van 1,5 jaar nog geen woordenslangen maken, maar haar broer en zus willen dolgraag liedjes aan haar leren en grapjes met haar maken.

De vaat loopt niet weg. De kruimels liggen er over tien minuten ook nog. Maar de inkijkjes die je krijgt in het hart van je kind, zijn van onschatbare waarde.