“Mijn moeder is lui, want mijn moeder werkt niet”, beweerde mijn broertje vroeger. Ze werkte niet betaald of buitenshuis, maar ze was allesbehalve lui. Ze regelde de boel voor haar man en zes kinderen. Ze maakte zich nuttig in de kerk en op school, kookte gevarieerd en gezond, was altijd thuis om ons op te vangen uit school en naaide onze garderobe. Daarnaast sprak ze regelmatig af met andere vrouwen en als het even kon was ze te vinden in de tuin die er prachtig bij lag. Haar warmte, ijver en vermogen om het huis een thuis te maken, maken haar tot mijn grote voorbeeld. Maar soms verzucht ik weleens, kijkend naar mijn eigen leven, hoe deed ze dat ooit allemaal? Tegelijk weet ik dat onze levens niet te vergelijken zijn. Zij had geen agenda, geen smartphone en het leven zag er in het geheel anders uit.
Het thema vrouw en werk is iets wat met de tijd veranderd is. Ik wil een keer iets schrijven over deze combinatie, omdat veel vrouwen ermee te maken hebben. Vrouwen moeten hier een keuze in maken en zoeken hierin een balans. Disclaimer: als je in de laatste alinea een pasklaar advies verwacht, moet ik je alvast teleurstellen. Wat ik hoop is dat ik dit thema in perspectief kan zetten. Ter bemoediging én met oog op de eeuwigheid.
Het is nogal een thema. Ik kwam er na tien minuten schrijven al achter dat het nooit in één blog zou kunnen passen. Zoals hiervoor al genoemd: het thema vrouw en werk is niet per se iets van de laatste honderd jaar, maar een thema dat al eeuwen leeft en verandert. En daar valt van te leren. Er waren tijden waarin het hele gezin zich inzette voor het boerenbedrijf en tijden van oorlog. Er waren (en zijn) verschillen tussen arm en rijk. Er zijn gezinnen waar de man en vader dagen van huis is in verband met zijn beroep. Ook is de rolverdeling niet meer als in de tijd van jagers in de oudheid, al is het heel boeiend je daar in te verdiepen. Kortom: elke tijd en persoonlijke situatie vraagt om eigen overwegingen en besluiten.
Hulp
Iets wat nooit verandert, is Gods Woord. Daarom wil ik daar beginnen. In het begin schiep God een volmaakte wereld. Alles was goed, ja, toen de mens geschapen was zelfs zeer goed. God zei dat het niet goed was dat de mens alleen was. Hij gaf Eva aan Adam. We zijn naar Gods beeld geschapen en de vrouw als hulpe tegenover de man. Daar is al veel over geschreven, dus ik houd het hier kort. Een hulpe tegenover is iemand die aanwezig is, toegewijd en gericht op de ander. In de kanttekeningen staat: ‘bereid tot zijn hulp en dienst’. Daarvoor zijn we als vrouw geschapen. En ook al leven we na de zondeval, dit is het eerste dat we uit Gods mond lezen rondom de vrouw. Dit is haar taak. Dit is haar opdracht. En niet te vergeten is dit ook haar kracht. God Zelf noemt Zich ook een Hulp op verschillende plaatsen in de Bijbel. We mogen onze tijd vullen met het volbrengen van deze taak naar Zijn Beeld.
Dat geeft al meteen aan wat onze prioriteit moet zijn. Hoe we onze levens ook invullen, wat er ook op ons pad komt en in welke tijd we ook leven, we zijn een hulp. Een steun en toeverlaat. Dat maakt ons dienstbaar en gericht op het welzijn van de ander en daarin als eerste je eigen man. Ik weet uit ervaring hoe kleintjes je tijd en energie op kunnen slokken of hoe je bezet kunt zijn met gesprekken over of met je grotere kinderen. Maar wanneer we getrouwd zijn, ligt onze prioriteit bij onze man. Op de hielen gevolgd door de kinderen, waarbij het één het ander natuurlijk niet uitsluit. Hen dienen is al een dagtaak op zich. Voor we elders onze tijd, kennis en energie geven, moeten we er zeker van zijn dat daar de ruimte, tijd en mogelijkheid voor is.
Dagtaak
Bij onze taak in het gezin denken we al snel aan poetsen, opruimen, organiseren en voeden. En ja, zodra we een huishouden hebben moeten we dat onderhouden en zodra we moeder worden beginnen we met onze zorgende taak. Daar zijn we vanzelf van vroeg tot laat (en ‘s nachts) mee bezig. We verzorgen onze man en kinderen en alles wat daarbij komt kijken. Het huishouden is belangrijk voor de rust en ruimte in het gezin. Maar pas drong er een ander besef bij mij door. Het was onlangs dopen bij ons in de kerk. Tijdens deze doopdienst besefte ik opnieuw dat ik die belofte ook vier keer heb afgelegd voor mijn kinderen. En ook tijdens mijn belijdenis- en trouwdienst heb ik een belofte afgelegd. Ik heb beloofd mijn leven als vrouw en moeder toe te wijden aan God, mijn man en kinderen. Hoeveel komt daarvan terecht? Wanneer ik mijn prioriteiten helder heb, leef ik heel anders dan wanneer ik dat niet heb. Dan leef ik naar mijn eigen agenda en vul ik deze met mijn eigen wensen en verlangens. Wanneer ik mijn prioriteiten helder heb, bewaak ik mijn tijd, zodat er genoeg gelegenheid is voor elkaar, voor ontmoeting én het zorgen voor de zielen die mij zijn toevertrouwd – voor zover ik dat kan.
Tot slot: het gezin is niet alleen van de vrouw. De man heeft hierin zijn eigen taak als priester, leider, beschermer, voorziener enzovoorts. Maar in deze blogartikelen richten we ons op moeders en daarom laat ik voor nu dat stuk liggen.
Er valt nog meer over te zeggen, dus er komt een vervolg. Ik ben benieuwd naar jullie gedachten hierover, dus deel dit gerust hieronder.
