Het was weer zo’n dag. Ik was nét te laat uit bed gestapt en na de nodige akkefietjes tijdens het ochtendritueel zat ik (niet al te vroeg) met onze jongste twee kinderen op de fiets naar school. Halverwege zag ik het: zoonlief had geen schooltas bij zich. Hij wilde zelf wel even terugfietsen. Toen ik zusje op school had afgezet en hem op de terugweg tegen kwam, zwaaide hij enthousiast naar me. Hij zou dan wel te laat komen, maar had tenminste zijn schooltas bij zich.

Toen ik eenmaal onderweg was naar werk, belde tienerdochter mij. “Mam, de broodtrommels staan hier nog op het aanrecht.” Tuurlijk, Elise, stuur je kind terug naar huis om een lege schooltas op te halen! Ik vroeg haar nog of zij ze misschien naar school kon brengen. “Máma, dat kan echt niet! Ik zou het heus wel willen doen, maar ik had al weg moeten zijn!”

Dankzij mij had iedereen een stressvolle start van deze dag. Het zijn van die momenten waarop mijn moederschapsmoed me in de schoenen zakt.

Verwachtingen

Misschien had jij onbewust verwacht dat het moederschap natuurlijk zou aanvoelen. Dat je altijd precies zou weten wat je kinderen nodig hebben. Dat je geduldig zou zijn, creatief, georganiseerd en liefdevol. Oké, misschien niet altijd, maar wel vaak.

De realiteit is vaak anders. De zoveelste beker melk gaat om terwijl je de ruzie tussen twee kinderen probeert te sussen. Je vraagt de kinderen voor de tiende keer hun schoenen aan te trekken, zonder resultaat. Er zijn vergeten spullen, een spuugvlek op je schouder en die momenten waarop je tegen jezelf zegt: “Ik ben hier niet goed in.”

Het moederschap is pittig. Uitputtend soms. We zien de mooie momenten van andere gezinnen (en niet de minder mooie momenten die er ook zijn). En op die chaotische ochtenden gonst die stem door je hoofd: “Ben ik wel een goede moeder?” Want als je écht een goede moeder was, zou je toch meer geduld hebben? Niet zo gefrustreerd raken? En: je kinderen meer bij de hand nemen om ze tot Christus te leiden?

Realiteit

Maar lieve mama, hier is de waarheid die je vandaag moet horen: de Heere heeft jou gekozen om moeder te zijn van deze kinderen. Het is niet per ongeluk. Hij had deze taak aan iemand anders kunnen geven. Hij wist wie je was (met al je tekortkomingen en zonden) en gaf jou deze kinderen. En het bijzondere is: door het uitvoeren van deze immense taak heen, wil Hij jou leren Wie Hij is, wie jij bent en wie Hij wil zijn voor zondaren.

Want hoe kom je jezelf meer tegen dan in het moederschap? Hoe wordt je meer geconfronteerd met wie je bent? Hoe moeilijk je het vindt om jezelf te verloochenen, hoe graag je eer wilt van je werk, hoe hard je op zoek bent naar complimenten, hoe belangrijk je eigenbelang is?

Leuk

Misschien durf je het niet te zeggen, maar valt het moederschap je stiekem tegen. En weet je, als je het vanuit dit perspectief bekijkt, dan klopt dat ook. Je bent namelijk helemaal niet in de eerste plaats moeder geworden om gelukkig te worden. Je kreeg je kinderen voor de eer van God en voor de vorming van je ziel.

En ja, dat vormen doet vaak pijn. Natuurlijk zijn er momenten van dankbaarheid, vreugde en geluk: gelukkig maar! Vaak genoeg zijn er echter moederschapsmomenten die niet bepaald geschikt zijn om in te lijsten en die je het liefst zo snel mogelijk weer vergeet. Maar is ons ooit beloofd dat het moederschap leuk zou zijn? Misschien zeggen Instagram en seculiere tijdschriften dat wel, maar de Bijbel zegt het niet.

Elke dag nieuw

Want hier zit de schoonheid: jouw kinderen hebben geen geweldige, altijd stralende moeder nodig. Ze hebben een échte moeder nodig. Een moeder die elke dag leert om achter de Heere Jezus aan te komen. Die ziet dat genade belangrijker is dan perfect zijn. Die je (door middel van al die dagelijkse strubbelingen) leert om problemen op te lossen, flexibel te zijn en sorry te zeggen. Die dagelijks kiest om opnieuw te beginnen, afhankelijk van Gods kracht.

De Heere roept gewone vrouwen tot een buitengewone taak: kleine zielen te vormen, Gods liefde zichtbaar te maken, de volgende generatie voor te bereiden. En Hij belooft dat Zijn genade genoeg is, juist in jouw zwakheid.

Klaagliederen 3:22-23: Het zijn de goedertierenheden des HEEREN, dat wij niet vernield zijn, dat Zijn barmhartigheden geen einde hebben; Zij zijn allen morgen nieuw, Uw trouw is groot.

Vanavond, als de kinderen slapen en het huis eindelijk stil is, mag je je zegeningen tellen, je schuld belijden en weten: morgen is er weer een nieuwe dag. Nieuwe genade. Een nieuw begin. Omdat Zijn trouw groot is!