Verloochen jezelf?!

Zondag zaten we voor het eerst sinds een aantal weken weer als gezin met elkaar in de kerk. Fijn! Kleine Kaleb was bij de oppas. Omdat ik het idee had dat hij minder eenkennig was dan eerder durfden we dat wel weer aan. We waren een tijdlang om de beurt bij hem thuis gebleven maar op zondagochtend met z’n allen naar de kerk gaan vinden we veel fijner. Nog voor de preek begonnen was werd ik echter al door de koster op mijn schouder getikt. Of ik wilde komen. Een diepe inwendige zucht en ik rolde met mijn ogen. Natuurlijk was ík weer degene die de kerk uit moest. Was ik nu maar thuis gebleven! Dan had ik tenminste nog kunnen meeluisteren. Dit was wel weer een staaltje van moederlijke zelfverloochening. Maar was dat wel zo?

Lees verder

Waar wil jij jezelf elke dag aan herinneren?

Nu onze kleine koter langzaam begint te begrijpen hoe dat moet, slapen ’s nachts, vond ik het tijd om een langgekoesterde wens in vervulling te laten gaan. Vroeger opstaan! Als ik me laat wekken door de kinderen die wakker worden voel ik me meteen achter de feiten aanlopen, begin ik de dag onvoorbereid en heb ik moeite om nog een goed moment te vinden voor Stille Tijd. Omdat de nachten te kort en te onrustig waren om goed uitgeslapen te raken vond ik wat langer slapen ’s morgens echt prioriteit. Met te weinig slaap ben ik ongeduldig en mopperig en zo kan wat langer slapen een hele zinvolle bezigheid zijn. Hoewel ik eigenlijk geen ochtendmens ben sta ik graag wat eerder op nu mijn nachten wat vaker ongestoord verlopen .

Lees verder

Mama is druk druk druk

Zo! Ik was de afgelopen twee weken druk! Vrijwilligerswerk, kerkelijke activiteiten, familiedingetjes, ziektes, vriendinnen die me nodig hadden, een dochter die ineens mocht afzwemmen (dus planning omgooien en een kadootje kopen)… Als ik de individuele agendapunten bekijk valt het allemaal wel mee maar geplande en ongeplande dingen stapelden zich op en ik rolde van activiteit in verplichting en van taak naar agendapunt. Een soort marathon waar geen eind aan leek te komen. Ik had het gevoel nog nooit zo druk te zijn geweest.

Lees verder

Aan de mama van een baby en een peuter (of twee)

Ik zie mezelf nog zitten in het hoekje van de trap. “Mama huilen?” Een half uur daarvoor had ik peuter en baby, zorgvuldig uitgekiend, tegelijk in bed gestopt. Ik voelde me zo ontzettend moe. Nog geen 5 minuten lag ik in bed, net in slaap gevallen, of het roepen begon. “Mama! Uit!” En dwingender: “Mamaaa! UIT!” Met een hoofd vol slaap en trillende knieën was ik naar dochterlief gegaan en had haar keer op keer op keer duidelijk gemaakt dat ze moest gaan slapen. Eerst lief, met een kus en een aai over haar bol. Dan ongeduldig met de toevoeging: “mama is ook moe!” En tenslotte boos, heel boos, waarbij ik de deur met een klap dicht trok. Het aanzwellend huilconcert vanuit het ledikantje maakte duidelijk dat een middagslaapje nu echt geen optie meer was. En zo zat ik daar, met peuter neergezakt op de trap, terwijl de tranen kwamen. Ik voelde me totaal mislukt als moeder en zo moe! Hoe kwam ik die dag nog door!

Lees verder

Wat wordt ze groot!

Vorige week was ik samen met de kinderen en mijn zus in het bos. We genoten van het prachtige lenteweer, de laagstaande zon die in banen tussen de kale bomen door viel. Ik duwde de kinderwagen en de meiden, in bodywarmer, buitelden voor ons uit. Hoewel ze die middag allebei al een vriendinnetje te spelen hadden gehad waren ze vol energie, als een stel jonge puppy’s. Het zonlicht vroeg om foto’s en het eigenwijze bekkie van onze oudste terwijl ze vol overgave poseerde deed me verzuchten: “wat wordt ze groot!” Lees verder

Gemiddeld zijn is prima!

 “Je hoeft niet perfect te zijn”. Je hoort het vaak genoeg. “Nee, natuurlijk”, denk je dan. “Perfect ben ik niet en dat zal ik ook nooit worden”. Maar tegelijk willen we wel een leukere moeder zijn, een betere echtgenote en een gezelliger huis hebben. Hoe zit dat? Willen we nu wel of niet perfect zijn? En wanneer doe je het dan goed genoeg?

Lees verder

Mama’s: onze kinderen lijken op ons!

Word jij ook wel eens moe van het eindeloos corrigeren van je kinderen? Soms zijn er dagen dat alles vanzelf lijkt te gaan maar soms… Soms kost opvoeden 200% energie. Soms ben je de hele dag druk om er voor te zorgen dat je kinderen elkaar niet in de haren vliegen. Soms zijn ze zo ongehoorzaam, dat ze bij alles wat je van hen vraagt, precies het tegenovergestelde gaan doen. Herken je dat?

Dan heb ik nieuws voor je. Onze kinderen lijken op ons.

Lees verder