Er groeit een boek!

Wat is het grijs buiten! Tussen alle kale planten en afgevallen blad is er één reusachtig lichtpuntje: in de voortuin is het feest! De boom waar we soms op mopperen omdat hij nogal wat licht wegneemt voor ons voorraam, staat in al zijn schoonheid te schitteren met een knalrode kroon. Toen ik vanochtend gehaast met een stapel schone was de slaapkamer van dochterlief binnenstapte baadde de hele slaapkamer in gouden licht. Wat een cadeautje! Elk seizoen heeft iets moois om ons over te verwonderen. Elk seizoen is nodig, voor de natuur en voor ons leven. Hier in huis groeit al maandenlang iets nieuws, en ook dat is inmiddels aan de laatste fase toe: een boek!

Nog even en de herfst is voorbij. De winter is een tijd van opruimen en wachten. Wie dan naar de modderige aarde kijkt en naar de bruine restanten van een mooie zomer, kan bijna niet geloven dat er weer iets moois aankomt. Dat is elk voorjaar weer een verrassing! Ik heb er nu al weer zin in.

Toch is zo’n tijd van afmaken, opruimen en wachten ook wel gezond. Je maakt ruimte in je hoofd en in je hart voor iets nieuws. Je kunt er wel tegen vechten en willen dat het voorjaar wordt, maar de natuur heeft tijd nodig om stil te zijn, om te rusten en te groeien. En voor je het weet wordt je verrast door groene sprietjes, die onder de donkere aarde al ontkiemden toen jij er nog geen idee van had. We kunnen dus maar beter accepteren dat het stil en donker is buiten, ervan genieten en hoopvol uitzien naar wat komen gaat.

De seizoenen van een boek

Ik leef dit jaar helemaal mee met het seizoen, want ik begin aan de laatste fase van het schrijven van mijn boek. Een boek waarvoor ik in Januari gevraagd werd door uitgeverij Den Hertog. Of ik een boek voor moeders zou willen schrijven? Een jaar lijkt dan lang en eind december klinkt heel ver weg. Maar wat is dit jaar voorbij gevlogen!

In de winter was het vooral veel nadenken. Waar moet dit boek over gaan? Wat hebben moeders nodig? Voor wie schrijf ik dit? Hoe moet het boek eruit gaan zien? Hoe moet het worden opgebouwd? Waar haal ik de inspiratie vandaan? Hoe kan ik de ervaringen van andere moeders in het boek gebruiken? Welke moeders willen eraan meewerken? Waar haal ik eigenlijk de tijd vandaan om te gaan schrijven?

In de lente kwamen er groene sprietjes boven de grond. De eerste hoofdstukindeling was klaar. Ik schreef een eerste hoofdstuk. Ik ging op pad om in gesprek te gaan met zes moeders uit het hele land. Ze vertelden me openhartig over hun leven als moeder: hun huwelijk, de opvoeding van hun kinderen, hun huishouden en hun hart. Van ieder van hen leerde ik weer iets anders over moeder zijn. Ik heb veel bewondering voor de manier waarop ze mij een kijkje in hun huis en in hun hart wilden geven.

In de zomer groeide het boek maar moest er ook gesnoeid worden. Sterker nog: ik begon helemaal opnieuw aan het boek. Dat voelde even pijnlijk, dat wel. Maar de hoofdstukken die ik al klaar had hebben me veel geleerd over mezelf en over schrijven, niet verkeerd dus. Het boek had een nieuw begin nodig en dat kreeg het. Ik moest terug met twee voeten op de grond en mijn handen in de vochtige aarde. Denken, krabbelen, schrijven, knippen, plakken, verwijderen en weer schrijven. Daar krijg je vieze handen van. Maar dat is het harde werk dat nodig is om iets te laten groeien in je tuin én om een boek te laten groeien.

Pas in de herfst begon het er echt hoopvol uit te zien. De nieuwe sprietjes werden langzamerhand een serieus plantje, zo één waarvan je verwacht dat hij in leven blijft. Het blijft hard werken, dit boek, en de ene week gaat het veel beter dan de andere week. Af en toe laat ik bijna de moed zakken, en had ik niet de afspraak met uitgeverij Den Hertog gehad dat dit boek voor het einde van het jaar geschreven zou worden, dan was ik waarschijnlijk nog lang niet zo ver geweest als nu.

Maar nu de winter voor de deur staat gaat het schrijfwerk dan toch de laatste fase in. En dan wordt het opruimen en gespannen wachten. Tot het boek ergens in het voorjaar van 2018 in de winkel ligt.

Net als in de tuin word ik ook bij het schrijven geregeld verrast door iets wat groeit. Dan gaat het ergens heen waar ik het niet verwacht had. En net als in de tuin kan ik wel hard werken, maar zorg ik niet zelf voor het eindresultaat. Dit boek is daarom biddend geschreven, omdat ik mij als boekschrijvende moeder afhankelijk weet van God, die zichzelf de Zon genoemd wordt (Ps. 84:12). Alleen door Zijn licht kan er groei en bloei zijn.

 

Hoe deel jij dit bericht met je vrienden?Email this to someonePin on Pinterest0Share on Facebook12Tweet about this on Twitter

12 comments

  1. Annemarie Ridderhof says:

    Ha Elise,
    Heel veel zegen, ook nog bij de afronding en de laatste dingen! Ik kan me voorstellend dat het soms echt lastig is om een boek te schrijven! Maar dat houdt je vast ook afhankelijk van de Heere en heel mooi dat je schrijft dat je het allemaal biddend doet. Het wordt vast een heel mooi boek! Groetjes Annemarie

  2. Nelleke says:

    Super leuk!! Ik lees je blogs altijd met veel plezier! Ben heel benieuwd naar je boek! In april ben ik jarig, dus ik weet al een mooi cadeau. Succes verder!

  3. Linda says:

    Ik lees je blogs graag en ben dan ook heel benieuwd naar je boek!
    Ik wist dat je met een boek bezig was, want je bent ook bij mijn zusje Janneke geweest;)

    • Elke dag Nieuw says:

      Ha Julia! Het is een boek voor moeders,door moeders over moederschap in de brede zin van het woord. Maar het onderwerp? Ik moet er zelfs nog even op broeden hoe ik dat kort zou aankondigen. Dus dat komt een andere keer!

Geef een reactie