Hij wil onze ogen zien

‘Het was een vermoeiende maaltijd, maar we hebben het weer gehaald’, zei onze oudste dochter met een grijns toen we gisteravond gedankt hadden. En of ze gelijk had. Manlief zou niet zo vroeg thuis zijn en snel weer moeten vertrekken, dus besloot ik samen met de kinderen op tijd te eten. En dat was een gróót succes. Je zou bijna niet geloven dat het allemaal kán, tijdens één gezinsmaaltijd.

Lees verder

Je schatten vasthouden in een open handpalm

Boven de box gebogen sta ik, waar onze dochter van 4 weken oud, haar knuistjes omhoog naast haar hoofd, roerloos ligt te slapen in haar reiswieg. Ademt ze wel? Zachtjes aai ik haar wangetje en zie haar kleine oogleden trillen. Ik glimlach om haar onderkinnetje. En dikke wangen krijgt ze! Een kerngezonde baby. Mijn gedachten gaan voor de zoveelste keer naar dat andere pasgeboren kindje, waar de ouders zo heel anders overheen gebogen staan. Ze moeten afscheid van hem gaan nemen. Hoe doe je dat? Hoe kan je zo’n kostbaar kleintje loslaten? En hoe kan ik leven met onze kinderen, in de wetenschap dat ze zó kwetsbaar zijn? Hoe kan ik tegelijkertijd zielsveel van hen houden en weten dat ze slechts ‘geleend goed’ zijn?

Lees verder

Elk kindje een cadeau

Hoe leg je aan je kind uit wat abortus is? Hoe in de wereld moet je in kindertaal woorden geven aan iets waar we als volwassenen al nauwelijks over willen nadenken? En welke woorden geef je aan de beschermwaardigheid van het leven? Aan onze bijna-7-jarige dochter vertelde ik onderstaand verhaal. Misschien heb je er iets aan in het gesprek met jullie eigen kinderen.

Lees verder

Help / Hoera een dreumes!

Wat zijn dreumessen toch leuk! Met de nieuwe techniek van het lopen onder de knie wordt het tijd om de wereld te verkennen. Een beetje dreumes doet dat niet een een uurtje per dag maar de hele dag door. Vrijheid! Lopen! Ontdekken! Klimmen! Dus oren en ogen open voor mama. Een dreumes en huishouden… dat is geen gouden combinatie.

Lees verder

Versgelezen boeken: dit zijn aanraders!

Het is geen geheim dat ik van lezen houd. ‘Je verleest je verstand nog een keer’, zei mijn moeder vroeger als ik urenlang verdiept was in een boek, waarbij niets of niemand me kon storen. Als mama heb ik niet bepaald zeeën van tijd meer om te lezen. Als we dan een boek pakken willen we wel graag een mooi boek lezen. Wat maakt een boek goed? Wanneer is een boek je kostbare tijd waard? Deze 10 boeken zijn versgelezen en raad ik je graag aan.

Lees verder

Een lijstje om kinderen te leren zichzélf klaar te maken

Ken je dat? Achter je kinderen aan zitten van ontbijt tot je op de fiets naar school zit en vanaf het avondeten tot ze naar bed gaan. Je zou toch dénken dat ze onderhand wel moeten weten wat ze moeten doen (wassen, tanden poetsen, dat soort dingen) maar als je hen geen opdracht geeft dan doen ze niks.

Ik was daar licht gefrustreerd over tot ik me realiseerde dat ik dat gedrag eigenlijk zelf veroorzaakt had. Zo lang ik hen stap voor stap blijf vertellen wat ze moeten doen hoeven ze ook niet zelf na te denken. Geen enkele noodzaak toe. Tijd om de twee jongedames wat meer eigen verantwoordelijkheid te geven dus. Om ze te helpen “on track” te blijven maakte ik lijstjes voor ze die ze kunnen volgen. Voor onze 4-jarige kwamen er plaatjes bij, zodat ook zij weet wat ze moet doen. De lijstjes werden gelamineerd zodat de vakjes met een whiteboardstift afgevinkt kunnen worden. Na gebruik schoon vegen en zo kan je de lijstjes elke dag opnieuw gebruiken.

 

 

Hoe leer jij je kinderen om zelfstandig te doen wat ze moeten doen om de deur uit te komen of naar bed te gaan?

 

Aan de mama van een baby en een peuter (of twee)

Ik zie mezelf nog zitten in het hoekje van de trap. “Mama huilen?” Een half uur daarvoor had ik peuter en baby, zorgvuldig uitgekiend, tegelijk in bed gestopt. Ik voelde me zo ontzettend moe. Nog geen 5 minuten lag ik in bed, net in slaap gevallen, of het roepen begon. “Mama! Uit!” En dwingender: “Mamaaa! UIT!” Met een hoofd vol slaap en trillende knieën was ik naar dochterlief gegaan en had haar keer op keer op keer duidelijk gemaakt dat ze moest gaan slapen. Eerst lief, met een kus en een aai over haar bol. Dan ongeduldig met de toevoeging: “mama is ook moe!” En tenslotte boos, heel boos, waarbij ik de deur met een klap dicht trok. Het aanzwellend huilconcert vanuit het ledikantje maakte duidelijk dat een middagslaapje nu echt geen optie meer was. En zo zat ik daar, met peuter neergezakt op de trap, terwijl de tranen kwamen. Ik voelde me totaal mislukt als moeder en zo moe! Hoe kwam ik die dag nog door!

Lees verder

Wat wordt ze groot!

Vorige week was ik samen met de kinderen en mijn zus in het bos. We genoten van het prachtige lenteweer, de laagstaande zon die in banen tussen de kale bomen door viel. Ik duwde de kinderwagen en de meiden, in bodywarmer, buitelden voor ons uit. Hoewel ze die middag allebei al een vriendinnetje te spelen hadden gehad waren ze vol energie, als een stel jonge puppy’s. Het zonlicht vroeg om foto’s en het eigenwijze bekkie van onze oudste terwijl ze vol overgave poseerde deed me verzuchten: “wat wordt ze groot!” Lees verder